Leen Wouters Fotografie

Hey! Ik ben Leen. Ik fotografeer mensen zoals ze zijn. Niet wanneer ze “klaar” staan. Maar wanneer ze vergeten dat ik er ben. De kleine gebaren. De spontane lach. De stilte tussen twee zinnen. Dat zijn de momenten die blijven. Ik zie het. En ik leg het vast. Hoe fotografie altijd al in mij zat Fotografie begon eigenlijk niet bij mij. Mijn vader fotografeerde alles. Overal. Altijd. Vakanties, feesten, gewone zondagen — niets ontsnapte aan zijn lens. Kijken was bij ons thuis vanzelfsprekend. Ik kreeg al jong mijn eigen fototoestel. Toen nog met filmrolletjes. Dat ging overal mee naartoe. Ik wilde vastleggen wat ik zag — nog voor ik goed wist waarom. Mijn vader heeft mij leren kijken. Naar licht. Naar compositie. Naar wat er net buiten het evidente gebeurt. Fotografie heb ik dus niet ontdekt. Ze was er altijd al. Maar er kwam een moment waarop ze meer werd dan iets wat ik graag deed. Tijdens een lange en moeilijke periode waarin zwanger worden niet vanzelf ging, zocht ik houvast. Iets dat van mij was. Iets dat schoonheid kon tonen op momenten dat dat niet vanzelfsprekend voelde. Ik begon me serieuzer in fotografie te verdiepen. Te studeren. Te oefenen. Te zoeken naar mijn stijl. Niet als afleiding — maar als anker. Toen Otis later geboren werd, wist ik al: dit is geen fase. Dit is wie ik ben. Wat je krijgt als ik fotografeer Overdag werk ik als communicatiemanager bij LannooCampus. Daarnaast is er fotografie. Wat begon als iets persoonlijks, groeide uit tot iets wat ik niet meer kan wegdenken. Ik fotografeer gezinnen, koppels, kinderen, huwelijken en architectuur. Die combinatie is geen toeval. Ik hou van compositie. Van vorm. Van lijnen. Van licht dat een ruimte — of een gezicht — volledig kan veranderen. Diezelfde blik neem ik mee wanneer ik mensen fotografeer. Geen geforceerde poses. Geen afleiding van wat echt telt. Geen gemaakte glimlachen. Wel details die het verhaal dragen. De hand die vanzelf die van een ander zoekt. Een blik die meer zegt dan woorden. Een lach die niemand zag aankomen. Het plaatje moet kloppen — en het moment moet echt zijn. Zodat je later niet alleen ziet hoe het was, maar weer voelt hoe het was. Ik jaag op licht Golden hour. Zonsondergangen. Die luttele minuten waarin alles baadt in warm goud — dáár word ik wakker van. Mijn omgeving kent het ondertussen. Als ik midden in een gesprek stop en naar de lucht kijk, volgt altijd dezelfde zin: “Heb je het licht al gezien?” Schuldig. Altijd. En buiten de camera? Warme babbels die verbinden. Kunst die iets losmaakt. Muziek die me raakt of oplaadt. Een goed boek. Een podcast onderweg. Ik ben verschrikkelijk nostalgisch. Een oude foto of een goed liedje — en ik ben er weer helemaal. Op vakantie is alles sowieso beter. En als ik onderweg een beeld zie dat me pakt, moet ik het fotograferen. Geen keuze. Thuis in Tielt-Winge. Actief in heel België.